1 Samuel 2

1Berdoalah Hana, katanya, “Hatiku bergembira karena TUHAN, ditinggikanlah tandukku oleh TUHAN. Mulutku mencemooh musuh-musuhku, sebab aku bersukacita atas keselamatan-Mu. 2Tidak ada yang kudus seperti TUHAN, sebab tidak ada selain Engkau. Tidak ada gunung batu seperti Allah. 3Janganlah berbicara terlalu tinggi, janganlah kesombongan keluar dari mulutmu. Sebab, TUHAN, Allah yang Mahatahu, oleh Dia perbuatan-perbuatan ditimbang. 4Busur pahlawan telah patah, tetapi orang-orang yang tersandung berikatpinggangkan kekuatan. 5Orang yang dahulu kenyang, kini menyewakan diri demi makanan. Bahkan, orang yang mandul, melahirkan tujuh anak. Orang yang dahulu banyak anak, kini menjadi layu. 6TUHAN mematikan, dan menghidupkan. Dia menurunkan ke dalam dunia orang mati, dan mengangkatnya. 7TUHAN membuat miskin dan menjadikan kaya. Dia merendahkan, juga meninggikan. 8Dia membangkitkan orang yang lemah dari debu, mengangkat orang miskin dari timbunan sampah untuk mendudukkan mereka bersama para bangsawan sehingga dia mewarisi takhta kehormatan. Sebab TUHAN pemilik alas bumi, yang menaruh daratan di atasnya. 9Langkah orang-orang saleh dijaga-Nya, tetapi orang-orang jahat akan lenyap dalam kegelapan. Sebab, tidak dengan kekuatan seseorang berkuasa. 10TUHAN akan menghancurkan orang yang menentang, Dia mengguntur atas mereka di langit. TUHAN mengadili ujung-ujung bumi, Dia akan memberi kekuatan kepada raja dan meninggikan tanduk orang yang diurapi-Nya.” 11Lalu, Elkana pulang ke rumahnya di Rama, tetapi anak itu melayani TUHAN di bawah pengawasan Imam Eli. 12Anak-anak Eli adalah orang-orang yang berkelakuan jahat. Mereka tidak mengenal TUHAN, 13dan peraturan para imam terhadap bangsa itu. Setiap kali seseorang mempersembahkan kurban sembelihan, saat daging itu dimasak, pelayan imam datang dengan garpu bergigi tiga di tangannya. 14Lalu, dicucukkannya itu ke dalam bejana, atau kuali, atau belanga, atau periuk. Semua yang terangkat oleh garpu itu akan diambil oleh imam untuk dirinya sendiri. Inilah yang mereka lakukan terhadap setiap orang Israel yang datang di Silo. 15Bahkan, sebelum lemaknya dibakar, pelayan imam akan datang dan berkata kepada orang yang mempersembahkan kurban itu, “Berikanlah daging itu kepada imam untuk dipanggang, sebab dia tidak mau menerima daging yang sudah dimasak, tetapi yang mentah.” 16Jika orang itu berkata kepadanya, “Biarlah lemaknya dibakar dahulu, kemudian ambillah yang menjadi kesukaan hatimu.” Lalu, pelayan imam itu berkata, “Berikanlah sekarang juga! Jika tidak, aku akan mengambilnya dengan paksa.” 17Demikianlah dosa orang-orang muda itu sangat besar di hadapan TUHAN, sebab mereka memandang hina kurban persembahan untuk TUHAN. 18Samuel melayani di hadapan TUHAN. Anak itu mengenakan baju efod dari kain linen. 19Ibunya membuat jubah kecil untuknya, dan saat pergi bersama suaminya untuk mempersembahkan kurban tahunan, dia membawa jubah itu untuknya. 20Lalu, Eli memberkati Elkana dan istrinya, katanya, “Kiranya TUHAN memberikan keturunan kepadamu dari perempuan ini untuk menggantikan yang telah dipersembahkannya kepada TUHAN.” Sesudah itu, mereka pulang ke tempat tinggal mereka. 21TUHAN memperhatikan Hana sehingga dia mengandung dan melahirkan tiga anak laki-laki dan dua anak perempuan. Samuel yang muda itu pun bertambah besar di hadapan TUHAN. 22Eli sudah sangat tua. Dia mendengar segala sesuatu yang diperbuat anak-anaknya kepada semua orang Israel, dan bahwa mereka juga tidur dengan perempuan-perempuan yang melayani di pintu masuk tenda pertemuan. 23Dia berkata kepada mereka, “Mengapa kamu melakukan hal-hal seperti itu? Aku mendengar tentang perbuatan-perbuatanmu yang jahat itu dari seluruh bangsa ini. 24Jangan begitu, anak-anakku, sebab tidaklah baik kabar yang aku dengar itu bahwa kamu membuat umat TUHAN melakukan pelanggaran. 25Jika seseorang berdosa terhadap orang lain, Allah akan mengadilinya. Jika seseorang berbuat dosa kepada TUHAN, siapakah yang akan menjadi perantaranya?” Namun, mereka tidak mendengarkan perkataan ayahnya, sebab TUHAN ingin membunuh mereka. 26Samuel yang muda itu semakin besar dan disukai, baik di hadapan TUHAN maupun di hadapan manusia. 27Seorang abdi Allah datang kepada Eli dan berkata kepadanya, “Inilah perkataan TUHAN, ‘Bukankah Aku telah menyatakan diri-Ku dengan nyata kepada nenek moyangmu ketika mereka masih di Mesir, di bawah keturunan Firaun? 28Aku memilih mereka dari seluruh suku Israel untuk menjadi imam bagi-Ku, untuk mempersembahkan kurban di atas mazbah-Ku, membakar ukupan, dan memakai baju efod di hadapan-Ku. Dan, Aku telah menyerahkan segala kurban bakaran orang Israel kepada nenek moyangmu. 29Mengapa kamu memandang rendah kurban persembahan-Ku dan kurban sajian-Ku yang telah Kuperintahkan di tempat kediaman-Ku? Mengapa kamu menghormati anak-anakmu melebihi Aku, dengan menggemukkan dirimu dengan bagian yang terbaik dari setiap kurban sajian umat-Ku Israel?’” 30“Sebab itu, inilah firman TUHAN, Allah Israel, ‘Aku telah berjanji bahwa keluargamu dan nenek moyangmu akan hidup di hadapan-Ku sampai selamanya.’ Akan tetapi, sekarang, inilah firman TUHAN, ‘Jauhlah itu dari-Ku. Sebab, siapa yang menghormati Aku, Aku akan menghormati, tetapi siapa yang menghina Aku, Aku akan memandang rendah. 31Sesungguhnya, waktunya akan tiba ketika Aku mematahkan tangan kekuatanmu dan tangan kekuatan kaum keluargamu sehingga tidak akan ada orang yang tua dalam keluargamu.’ 32Kamu akan melihat kesedihan di tempat kediaman-Ku. Dalam segala yang baik yang Kuberikan kepada bangsa Israel tidak akan ada orang yang tua dalam keluargamu selamanya. 33Dan, seseorang yang tidak Kulenyapkan dari mazbah-Ku akan membuat matamu rusak dan jiwamu merana. Seluruh keturunanmu akan mati pada masa akil balignya. 34Inilah yang akan menjadi tanda bagimu, yang akan terjadi kepada kedua anakmu, Hofni dan Pinehas. Keduanya akan mati pada waktu yang sama. 35Aku akan mengangkat imam yang setia, yang akan melakukan apa yang dikehendaki hati-Ku dan jiwa-Ku. Aku akan membangun baginya sebuah keluarga yang kukuh. Dia akan selalu berjalan di hadapan orang yang Kuurapi. 36Setiap orang yang tersisa dari keluargamu akan datang bersujud kepadanya untuk sekeping uang perak atau seketul roti, sambil berkata, ‘Tempatkanlah aku ke dalam salah satu jabatan imam itu supaya aku dapat makan seketul roti.’”

1Hannah prayed, and said: “My heart exults in Yahweh! My horn is exalted in Yahweh. My mouth is enlarged over my enemies, because I rejoice in your salvation. 2There is no one as holy as Yahweh, For there is no one besides you, nor is there any rock like our God. 3“Talk no more so exceeding proudly. Don’t let arrogance come out of your mouth, For Yahweh is a God of knowledge. By him actions are weighed. 4“The bows of the mighty men are broken. Those who stumbled are armed with strength. 5Those who were full have hired themselves out for bread. Those who were hungry are satisfied. Yes, the barren has borne seven. She who has many children languishes. 6“Yahweh kills, and makes alive. He brings down to Sheol, and brings up. 7Yahweh makes poor, and makes rich. He brings low, he also lifts up. 8He raises up the poor out of the dust. He lifts up the needy from the dunghill, To make them sit with princes, and inherit the throne of glory. For the pillars of the earth are Yahweh’s. He has set the world on them. 9He will keep the feet of his holy ones, but the wicked shall be put to silence in darkness; for no man shall prevail by strength. 10Those who strive with Yahweh shall be broken to pieces. He will thunder against them in the sky. “Yahweh will judge the ends of the earth. He will give strength to his king, and exalt the horn of his anointed.” 11Elkanah went to Ramah to his house. The child served Yahweh before Eli the priest. 12Now the sons of Eli were base men; they didn’t know Yahweh. 13The custom of the priests with the people was that when any man offered sacrifice, the priest’s servant came, while the flesh was boiling, with a fork of three teeth in his hand; 14and he struck it into the pan, or kettle, or cauldron, or pot; all that the fork brought up the priest took therewith. So they did in Shiloh to all the Israelites who came there. 15Yes, before they burnt the fat, the priest’s servant came, and said to the man who sacrificed, “Give meat to roast for the priest; for he will not accept boiled meat from you, but raw.” 16If the man said to him, “Let the fat be burned first, and then take as much as your soul desires”; then he would say, “No, but you shall give it to me now; and if not, I will take it by force.” 17The sin of the young men was very great before Yahweh; for the men despised the offering of Yahweh. 18But Samuel ministered before Yahweh, being a child, clothed with a linen ephod. 19Moreover his mother made him a little robe, and brought it to him from year to year, when she came up with her husband to offer the yearly sacrifice. 20Eli blessed Elkanah and his wife, and said, “Yahweh give you seed of this woman for the petition which was asked of Yahweh.” They went to their own home. 21Yahweh visited Hannah, and she conceived, and bore three sons and two daughters. The child Samuel grew before Yahweh. 22Now Eli was very old; and he heard all that his sons did to all Israel, and how that they lay with the women who served at the door of the Tent of Meeting. 23He said to them, “Why do you do such things? for I hear of your evil dealings from all this people. 24No, my sons; for it is no good report that I hear: you make Yahweh’s people disobey. 25If one man sin against another, God shall judge him; but if a man sin against Yahweh, who shall entreat for him?” Notwithstanding, they didn’t listen to the voice of their father, because Yahweh intended to kill them. 26The child Samuel grew on, and increased in favor both with Yahweh, and also with men. 27A man of God came to Eli, and said to him, “Thus says Yahweh, ‘Did I reveal myself to the house of your father, when they were in Egypt in bondage to Pharaoh’s house? 28Did I choose him out of all the tribes of Israel to be my priest, to go up to my altar, to burn incense, to wear an ephod before me? Did I give to the house of your father all the offerings of the children of Israel made by fire? 29Why do you kick at my sacrifice and at my offering, which I have commanded in my habitation, and honor your sons above me, to make yourselves fat with the best of all the offerings of Israel my people?’ 30“Therefore Yahweh, the God of Israel, says, ‘I said indeed that your house, and the house of your father, should walk before me forever.’ But now Yahweh says, ‘Be it far from me; for those who honor me I will honor, and those who despise me shall be lightly esteemed. 31Behold, the days come, that I will cut off your arm, and the arm of your father’s house, that there shall not be an old man in your house. 32You shall see the affliction of my habitation, in all the wealth which I shall give Israel; and there shall not be an old man in your house forever. 33The man of yours, whom I shall not cut off from my altar, shall consume your eyes, and grieve your heart; and all the increase of your house shall die in the flower of their age. 34“‘This shall be the sign to you, that shall come on your two sons, on Hophni and Phinehas: in one day they shall both die. 35I will raise me up a faithful priest, that shall do according to that which is in my heart and in my mind. I will build him a sure house; and he shall walk before my anointed forever. 36It shall happen, that everyone who is left in your house shall come and bow down to him for a piece of silver and a loaf of bread, and shall say, “Please put me into one of the priests’ offices, that I may eat a morsel of bread.”’”

1Toen bad Hanna en zeide: Mijn hart springt van vreugde op in den HEERE; mijn hoorn is verhoogd in den HEERE; mijn mond is wijd opengedaan over mijn vijanden; want ik verheug mij in Uw heil. 2Er is niemand heilig, gelijk de HEERE; want er is niemand dan Gij, en er is geen rotssteen, gelijk onze God! 3Maakt het niet te veel, dat gij hoog, hoog zoudt spreken, dat iets hards uit uw mond zou gaan; want de HEERE is een God der wetenschappen, en Zijn daden zijn recht gedaan. 4De boog der sterken is gebroken; en die struikelden, zijn met sterkte omgord. 5Die verzadigd waren, hebben zich verhuurd om brood, en die hongerig waren, zijn het niet meer; totdat de onvruchtbare zeven heeft gebaard, en die vele kinderen had, krachteloos is geworden. 6De HEERE doodt en maakt levend; Hij doet ter helle nederdalen, en Hij doet weder opkomen. 7De HEERE maakt arm en maakt rijk; Hij vernedert, ook verhoogt Hij. 8Hij verheft den geringe uit het stof, en den nooddruftige verhoogt Hij uit den drek, om te doen zitten bij de vorsten, dat Hij hen den stoel der ere doe beerven; want de grondvesten des aardrijks zijn des HEEREN, en Hij heeft de wereld daarop gezet. 9Hij zal de voeten Zijner gunstgenoten bewaren; maar de goddelozen zullen zwijgen in duisternis; want een man vermag niet door kracht. 10Die met den HEERE twisten, zullen verpletterd worden; Hij zal in den hemel over hen donderen; de HEERE zal de einden der aarde richten, en zal Zijn Koning sterkte geven, en den hoorn Zijns Gezalfden verhogen. 11Daarna ging Elkana naar Rama in zijn huis; maar de jongeling was den HEERE dienende voor het aangezicht van den priester Eli. 12Doch de zonen van Eli waren kinderen Belials; zij kenden den HEERE niet. 13Want de wijze dier priesters met het volk was, dat, wanneer iemand een offerande offerde, des priesters jongen kwam, terwijl het vlees kookte, met een drietandigen krauwel in zijn hand; 14En sloeg in de teile, of in den ketel, of in de pan, of in den pot; al wat de krauwel optrok, dat nam de priester voor zich. Alzo deden zij aan al de Israelieten, die te Silo kwamen. 15Ook eer zij het vet aanstaken, kwam des priesters jongen, en zeide tot den man, die offerde: Geef dat vlees om te braden voor den priester; want hij zal geen gekookt vlees van u nemen, maar rauw. 16Wanneer nu die man tot hem zeide: Zij zullen dat vet als heden ganselijk aansteken, zo neem dan voor u, gelijk als het uw ziel lusten zal; zo zeide hij tot hem: Nu zult gij het immers geven, en zo niet, ik zal het met geweld nemen. 17Alzo was de zonde dezer jongelingen zeer groot voor het aangezicht des HEEREN; want de lieden verachtten het spijsoffer des HEEREN. 18Doch Samuel diende voor het aangezicht des HEEREN, zijnde een jongeling, omgord met den linnen lijfrok. 19En zijn moeder maakte hem een kleinen rok, en bracht hem dien van jaar tot jaar, als zij opkwam met haar man, om het jaarlijkse offer te offeren. 20En Eli zegende Elkana, en zijn huisvrouw, en zeide: De HEERE geve u zaad uit deze vrouw voor de bede, die zij den HEERE afgebeden heeft. En zij gingen naar zijn plaats. 21Want de HEERE bezocht Hanna, en zij werd bevrucht, en baarde drie zonen en twee dochters; en de jongeling Samuel werd groot bij den HEERE. 22Doch Eli was zeer oud, en hoorde al, wat zijn zonen aan gans Israel deden, en dat zij sliepen bij de vrouwen, die met hopen samenkwamen aan de deur van de tent der samenkomst. 23En hij zeide tot hen: Waarom doet gij al zulke dingen, dat ik deze uw boze stukken hore van dit ganse volk? 24Niet, mijn zonen; want dit is geen goed gerucht, dat ik hoor; gij maakt, dat het volk des HEEREN overtreedt. 25Wanneer een mens tegen een mens zondigt, zo zullen de goden hem oordelen; maar wanneer een mens tegen den HEERE zondigt, wie zal voor hem bidden? Doch zij hoorden de stem huns vaders niet, want de HEERE wilde hen doden. 26En de jongeling Samuel nam toe, en werd groot en aangenaam beide bij den HEERE en ook bij de mensen. 27En er kwam een man Gods tot Eli, en zeide tot hem: Zo zegt de HEERE: Heb Ik Mij klaarlijk geopenbaard aan het huis uws vaders, toen zij in Egypte waren, in het huis van Farao? 28En Ik heb hem uit alle stammen van Israel Mij ten priester verkoren, om te offeren op Mijn altaar, om het reukwerk aan te steken, om den efod voor Mijn aangezicht te dragen; en heb aan het huis uws vaders gegeven al de vuurofferen van de kinderen Israels. 29Waarom slaat gijlieden achteruit tegen Mijn slachtoffer, en tegen Mijn spijsoffer, hetwelk Ik geboden heb in de woning; en eert uw zonen meer dan Mij, dat gijlieden u mest van het voornaamste van alle spijsoffers van Mijn volk Israel? 30Daarom spreekt de HEERE, de God Israels: Ik had wel klaarlijk gezegd: Uw huis en uws vaders huis zouden voor Mijn aangezicht wandelen tot in eeuwigheid; maar nu spreekt de HEERE: Dat zij verre van Mij; want die Mij eren, zal Ik eren, maar die Mij versmaden, zullen licht geacht worden. 31Zie, de dagen komen, dat Ik uw arm zal afhouwen, en den arm van uws vaders huis, dat er geen oud man in uw huis wezen zal. 32En gij zult aanschouwen de benauwdheid der woning Gods, in plaats van al het goede, dat Hij Israel zou gedaan hebben; en er zal te genen dage een oud man in uw huis zijn. 33Doch de man, dien Ik u niet zal uitroeien van Mijn altaar, zou zijn om uw ogen te verteren, en om uw ziel te bedroeven; en al de menigte uws huizes zal sterven, mannen geworden zijnde. 34Dit nu zal u een teken zijn, hetwelk over uw beide zonen, over Hofni en Pinehas, komen zal: op een dag zullen zij beiden sterven. 35En Ik zal Mij een getrouwen priester verwekken; die zal doen, gelijk als in Mijn hart en in Mijn ziel zijn zal; dien zal Ik een bestendig huis bouwen, en hij zal altijd voor het aangezicht Mijns Gezalfden wandelen. 36En het zal geschieden, dat al wie van uw huis zal overig zijn, zal komen, om zich voor hem neder te buigen voor een stukje gelds, en een bolle broods, en zal zeggen: Neem mij toch aan tot enige priesterlijke bedienig, dat ik een bete broods moge eten.