Lamentations 3

1Je suis l’homme qui a vu la misère Sous la verge de sa fureur. 2Il m’a conduit, mené dans les ténèbres, Et non dans la lumière. 3Contre moi il tourne et retourne sa main Tout le jour. 4Il a fait dépérir ma chair et ma peau, Il a brisé mes os. 5Il a bâti autour de moi, Il m’a environné de poison et de douleur. 6Il me fait habiter dans les ténèbres, Comme ceux qui sont morts dès longtemps. 7Il m’a entouré d’un mur, pour que je ne sorte pas ; Il m’a donné de pesantes chaînes. 8J’ai beau crier et implorer du secours, Il ne laisse pas accès à ma prière. 9Il a fermé mon chemin avec des pierres de taille, Il a détruit mes sentiers. 10Il a été pour moi un ours en embuscade, Un lion dans un lieu caché. 11Il a détourné mes voies, il m’a déchiré, Il m’a jeté dans la désolation. 12Il a tendu son arc, et il m’a placé Comme un but pour sa flèche. 13Il a fait entrer dans mes reins Les traits de son carquois. 14Je suis pour tout mon peuple un objet de raillerie, Chaque jour l’objet de leurs chansons. 15Il m’a rassasié d’amertume, Il m’a enivré d’absinthe. 16Il a brisé mes dents avec des cailloux, Il m’a couvert de cendre. 17Tu m’as enlevé la paix ; Je ne connais plus le bonheur. 18Et j’ai dit : Ma force est perdue, Je n’ai plus d’espérance en l’Éternel ! 19Quand je pense à ma détresse et à ma misère, À l’absinthe et au poison ; 20Quand mon âme s’en souvient , Elle est abattue au dedans de moi. 21Voici ce que je veux repasser en mon cœur, Ce qui me donnera de l’espérance. 22Les bontés de l’Éternel ne sont pas épuisées, Ses compassions ne sont pas à leur terme ; 23Elles se renouvellent chaque matin. Oh ! que ta fidélité est grande ! 24L’Éternel est mon partage, dit mon âme ; C’est pourquoi je veux espérer en lui. 25L’Éternel a de la bonté pour qui espère en lui, Pour l’âme qui le cherche. 26Il est bon d’attendre en silence Le secours de l’Éternel. 27Il est bon pour l’homme De porter le joug dans sa jeunesse. 28Il se tiendra solitaire et silencieux, Parce que l’Éternel le lui impose ; 29Il mettra sa bouche dans la poussière, Sans perdre toute espérance ; 30Il présentera la joue à celui qui le frappe, Il se rassasiera d’opprobres. 31Car le Seigneur Ne rejette pas à toujours. 32Mais, lorsqu’il afflige, Il a compassion selon sa grande miséricorde ; 33Car ce n’est pas volontiers qu’il humilie Et qu’il afflige les enfants des hommes. 34Quand on foule aux pieds Tous les captifs du pays, 35Quand on viole la justice humaine À la face du Très-Haut, 36Quand on fait tort à autrui dans sa cause, Le Seigneur ne le voit-il pas ? 37Qui dira qu’une chose arrive, Sans que le Seigneur l’ait ordonnée ? 38N’est-ce pas de la volonté du Très-Haut que viennent Les maux et les biens ? 39Pourquoi l’homme vivant se plaindrait-il ? Que chacun se plaigne de ses propres péchés. 40Recherchons nos voies et sondons, Et retournons à l’Éternel ; 41Élevons nos cœurs et nos mains Vers Dieu qui est au ciel : 42Nous avons péché, nous avons été rebelles ! Tu n’as point pardonné ! 43Tu t’es caché dans ta colère, et tu nous as poursuivis ; Tu as tué sans miséricorde ; 44Tu t’es enveloppé d’un nuage, Pour fermer accès à la prière. 45Tu nous as rendus un objet de mépris et de dédain Au milieu des peuples. 46Ils ouvrent la bouche contre nous, Tous ceux qui sont nos ennemis. 47Notre partage a été la terreur et la fosse, Le ravage et la ruine. 48Des torrents d’eau coulent de mes yeux, À cause de la ruine de la fille de mon peuple. 49Mon œil fond en larmes, sans repos, Sans relâche, 50Jusqu’à ce que l’Éternel regarde et voie Du haut des cieux ; 51Mon œil me fait souffrir, À cause de toutes les filles de ma ville. 52Ils m’ont donné la chasse comme à un oiseau, Ceux qui sont à tort mes ennemis. 53Ils ont voulu anéantir ma vie dans une fosse, Et ils ont jeté des pierres sur moi. 54Les eaux ont inondé ma tête ; Je disais : Je suis perdu ! 55J’ai invoqué ton nom, ô Éternel, Du fond de la fosse. 56Tu as entendu ma voix : Ne ferme pas l’oreille à mes soupirs, à mes cris ! 57Au jour où je t’ai invoqué, tu t’es approché, Tu as dit : Ne crains pas ! 58Seigneur, tu as défendu la cause de mon âme, Tu as racheté ma vie. 59Éternel, tu as vu ce qu’on m’a fait souffrir : Rends-moi justice ! 60Tu as vu toutes leurs vengeances, Tous leurs complots contre moi. 61Éternel, tu as entendu leurs outrages, Tous leurs complots contre moi, 62Les discours de mes adversaires, et les projets Qu’ils formaient chaque jour contre moi. 63Regarde quand ils sont assis et quand ils se lèvent : Je suis l’objet de leurs chansons. 64Tu leur donneras un salaire, ô Éternel, Selon l’œuvre de leurs mains ; 65Tu les livreras à l’endurcissement de leur cœur, À ta malédiction contre eux ; 66Tu les poursuivras dans ta colère, et tu les extermineras De dessous les cieux, ô Éternel !

1I am the man that has seen affliction by the rod of his wrath. 2He has led me and caused me to walk in darkness, and not in light. 3Surely against me he turns his hand again and again all the day. 4My flesh and my skin has he made old; he has broken my bones. 5He has built against me, and surrounded me with gall and travail. 6He has made me to dwell in dark places, as those that have been long dead. 7He has walled me about, that I can’t go out; he has made my chain heavy. 8Yes, when I cry, and call for help, he shuts out my prayer. 9He has walled up my ways with cut stone; he has made my paths crooked. 10He is to me as a bear lying in wait, as a lion in secret places. 11He has turned aside my ways, and pulled me in pieces; he has made me desolate. 12He has bent his bow, and set me as a mark for the arrow. 13He has caused the shafts of his quiver to enter into my kidneys. 14I am become a derision to all my people, and their song all the day. 15He has filled me with bitterness, he has sated me with wormwood. 16He has also broken my teeth with gravel stones; he has covered me with ashes. 17You have removed my soul far off from peace; I forgot prosperity. 18I said, My strength is perished, and my expectation from Yahweh. 19Remember my affliction and my misery, the wormwood and the gall. 20My soul still remembers them, and is bowed down within me. 21This I recall to my mind; therefore have I hope. 22It is because of Yahweh’s loving kindnesses that we are not consumed, because his compassion doesn’t fail. 23They are new every morning; great is your faithfulness. 24Yahweh is my portion, says my soul; therefore will I hope in him. 25Yahweh is good to those who wait for him, to the soul that seeks him. 26It is good that a man should hope and quietly wait for the salvation of Yahweh. 27It is good for a man that he bear the yoke in his youth. 28Let him sit alone and keep silence, because he has laid it on him. 29Let him put his mouth in the dust, if so be there may be hope. 30Let him give his cheek to him who strikes him; let him be filled full with reproach. 31For the Lord will not cast off forever. 32For though he cause grief, yet he will have compassion according to the multitude of his loving kindnesses. 33For he does not afflict willingly, nor grieve the children of men. 34To crush under foot all the prisoners of the earth, 35To turn aside the right of a man before the face of the Most High, 36To subvert a man in his cause, the Lord doesn’t approve. 37Who is he who says, and it comes to pass, when the Lord doesn’t command it? 38Doesn’t evil and good come out of the mouth of the Most High? 39Why does a living man complain, a man for the punishment of his sins? 40Let us search and try our ways, and turn again to Yahweh. 41Let us lift up our heart with our hands to God in the heavens. 42We have transgressed and have rebelled; you have not pardoned. 43You have covered with anger and pursued us; you have killed, you have not pitied. 44You have covered yourself with a cloud, so that no prayer can pass through. 45You have made us an off-scouring and refuse in the midst of the peoples. 46All our enemies have opened their mouth wide against us. 47Fear and the pit have come on us, devastation and destruction. 48My eye runs down with streams of water, for the destruction of the daughter of my people. 49My eye pours down, and doesn’t cease, without any intermission, 50Until Yahweh look down, and see from heaven. 51My eye affects my soul, because of all the daughters of my city. 52They have chased me relentlessly like a bird, those who are my enemies without cause. 53They have cut off my life in the dungeon, and have cast a stone on me. 54Waters flowed over my head; I said, I am cut off. 55I called on your name, Yahweh, out of the lowest dungeon. 56You heard my voice; don’t hide your ear at my breathing, at my cry. 57You drew near in the day that I called on you; you said, Don’t be afraid. 58Lord, you have pleaded the causes of my soul; you have redeemed my life. 59Yahweh, you have seen my wrong. Judge my cause. 60You have seen all their vengeance and all their devices against me. 61You have heard their reproach, Yahweh, and all their devices against me, 62The lips of those that rose up against me, and their device against me all the day. 63You see their sitting down, and their rising up; I am their song. 64You will render to them a recompense, Yahweh, according to the work of their hands. 65You will give them hardness of heart, your curse to them. 66You will pursue them in anger, and destroy them from under the heavens of Yahweh.

1Aleph. Ik ben de man, die ellende gezien heeft door de roede Zijner verbolgenheid. 2Aleph. Hij heeft mij geleid en gevoerd in de duisternis, en niet in het licht. 3Aleph. Hij heeft Zich immers tegen mij gewend, Hij heeft Zijn hand den gansen dag veranderd. 4Beth. Hij heeft mijn vlees en mijn huid oud gemaakt, Hij heeft mijn beenderen gebroken. 5Beth. Hij heeft tegen mij gebouwd, en Hij heeft mij met galle en moeite omringd. 6Beth. Hij heeft mij gezet in duistere plaatsen, als degenen, die over lang dood zijn. 7Gimel. Hij heeft mij toegemuurd, dat ik er niet uit gaan kan; Hij heeft mijn koperen boeien verzwaard. 8Gimel. Ook wanneer ik roep en schreeuw, sluit Hij de oren voor mijn gebed. 9Gimel. Hij heeft mij wegen toegemuurd met uitgehouwen stenen, Hij heeft mijn paden verkeerd. 10Daleth. Hij is mij een loerende beer, een leeuw in verborgen plaatsen. 11Daleth. Hij heeft mijn wegen afgewend; en Hij heeft mij in stukken gebroken; Hij heeft mij woest gemaakt. 12Daleth. Hij heeft Zijn boog gespannen, en Hij heeft mij den pijl als ten doel gesteld. 13He. Hij heeft Zijn pijlen in mijn nieren doen ingaan. 14He. Ik ben al mijn volk tot belaching geworden, hun snarenspel den gansen dag. 15He. Hij heeft mij met bitterheden verzadigd, Hij heeft mij met alsem dronken gemaakt. 16Vau. Hij heeft mijn tanden met zandsteentjes verbrijzeld, Hij heeft mij in de as nedergedrukt. 17Vau. En Gij hebt mijn ziel verre van den vrede verstoten, ik heb het goede vergeten. 18Vau. Toen zeide ik: Mijn sterkte is vergaan, en mijn hoop van den HEERE. 19Zain. Gedenk aan mijn ellende en aan mijn ballingschap, aan den alsem en galle. 20Zain. Mijn ziel gedenkt er wel terdege aan, en zij bukt zich neder in mij. 21Zain. Dit zal ik mij ter harte nemen, daarom zal ik hopen; 22Cheth. Het zijn de goedertierenheden des HEEREN, dat wij niet vernield zijn, dat Zijn barmhartigheden geen einde hebben; 23Cheth. Zij zijn allen morgen nieuw, Uw trouw is groot. 24Cheth. De HEERE is mijn Deel, zegt mijn ziel, daarom zal ik op Hem hopen. 25Teth. De HEERE is goed dengenen, die Hem verwachten, der ziele, die Hem zoekt. 26Teth. Het is goed, dat men hope, en stille zij op het heil des HEEREN. 27Teth. Het is goed voor een man, dat hij het juk in zijn jeugd draagt. 28Jod. Hij zitte eenzaam, en zwijge stil, omdat Hij het hem opgelegd heeft. 29Jod. Hij steke zijn mond in het stof, zeggende: Misschien is er verwachting. 30Jod. Hij geve zijn wang dien, die hem slaat, hij worde zat van smaad. 31Caph. Want de Heere zal niet verstoten in eeuwigheid. 32Caph. Maar als Hij bedroefd heeft, zo zal Hij Zich ontfermen, naar de grootheid Zijner goedertierenheden. 33Caph. Want Hij plaagt of bedroeft des mensenkinderen niet van harte. 34Lamed. Dat men al de gevangenen der aarde onder Zijn voeten verbrijzelt; 35Lamed. Dat men het recht eens mans buigt voor het aangezicht des Allerhoogsten; 36Lamed. Dat men een mens verongelijkt in zijn twistzaak; zou het de Heere niet zien? 37Mem. Wie zegt wat, hetwelk geschiedt, zo het de Heere niet beveelt? 38Mem. Gaat niet uit den mond des Allerhoogsten het kwade en het goede? 39Mem. Wat klaagt dan een levend mens? Een ieder klage vanwege zijn zonden. 40Nun. Laat ons onze wegen onderzoeken en doorzoeken, en laat ons wederkeren tot den HEERE. 41Nun. Laat ons onze harten opheffen, mitsgaders de handen, tot God in den hemel, zeggende: 42Nun. Wij hebben overtreden, en wij zijn wederspannig geweest, daarom hebt Gij niet gespaard. 43Samech. Gij hebt ons met toorn bedekt, en Gij hebt ons vervolgd; Gij hebt ons gedood, Gij hebt niet verschoond. 44Samech. Gij hebt U met een wolk bedekt, zodat er geen gebed doorkwam. 45Samech. Gij hebt ons tot een uitvaagsel en wegwerpsel gesteld, in het midden der volken. 46Pe. Al onze vijanden hebben hun mond tegen ons opgesperd. 47Pe. De vreze en de kuil zijn over ons gekomen, de verwoesting en de verbreking. 48Pe. Met waterbeken loopt mijn oog neder, vanwege de breuk der dochter mijns volks. 49Ain. Mijn oog vliet, en kan niet ophouden, omdat er geen rust is; 50Ain. Totdat het de HEERE van den hemel aanschouwe, en het zie. 51Ain. Mijn oog doet mijn ziele moeite aan, vanwege al de dochteren mijner stad. 52Tsade. Die mijn vijanden zijn zonder oorzaak, hebben mij als een vogeltje dapperlijk gejaagd. 53Tsade. Zij hebben mijn leven in een kuil uitgeroeid, en zij hebben een steen op mij geworpen. 54Tsade. De wateren zwommen over mijn hoofd; ik zeide: Ik ben afgesneden! 55Koph. HEERE! Ik heb Uw Naam aangeroepen uit den ondersten kuil. 56Koph. Gij hebt mijn stem gehoord, verberg Uw oor niet voor mijn zuchten, voor mijn roepen. 57Koph. Gij hebt U genaderd ten dage, als ik U aanriep; Gij hebt gezegd: Vrees niet! 58Resch. Heere! Gij hebt de twistzaken mijner ziel getwist, Gij hebt mijn leven verlost. 59Resch. Heere! Gij hebt gezien de verkeerdheid, die men mij aangedaan heeft, oordeel mijn rechtzaak. 60Resch. Gij hebt al hun wraak gezien, al hun gedachten tegen mij. 61Schin. HEERE! Gij hebt hun smaden gehoord, en al hun gedachten tegen mij; 62Schin. De lippen dergenen, die tegen mij opstaan, en hun dichten tegen mij den gansen dag. 63Schin. Aanschouw hun zitten en opstaan; ik ben hun snarenspel. 64Thau. HEERE! geef hun weder die vergelding, naar het werk hunner handen. 65Thau. Geef hun een deksel des harten; Uw vloek zij over hen! 66Thau. Vervolg ze met toorn, en verdelg ze van onder den hemel des HEEREN.