Cantique des cantiques 1

1Cantique des cantiques, de Salomon. 2Qu’il me baise des baisers de sa bouche ! Car ton amour vaut mieux que le vin, 3Tes parfums ont une odeur suave ; Ton nom est un parfum qui se répand ; C’est pourquoi les jeunes filles t’aiment. 4Entraîne-moi après toi ! Nous courrons ! Le roi m’introduit dans ses appartements… Nous nous égaierons, nous nous réjouirons à cause de toi ; Nous célébrerons ton amour plus que le vin. C’est avec raison que l’on t’aime. 5Je suis noire, mais je suis belle, filles de Jérusalem, Comme les tentes de Kédar, comme les pavillons de Salomon. 6Ne prenez pas garde à mon teint noir : C’est le soleil qui m’a brûlée. Les fils de ma mère se sont irrités contre moi, Ils m’ont faite gardienne des vignes. Ma vigne, à moi, je ne l’ai pas gardée. 7Dis-moi, ô toi que mon cœur aime, Où tu fais paître tes brebis, Où tu les fais reposer à midi ; Car pourquoi serais-je comme une égarée Près des troupeaux de tes compagnons ? - 8Si tu ne le sais pas, ô la plus belle des femmes, Sors sur les traces des brebis, Et fais paître tes chevreaux Près des demeures des bergers. - 9À ma jument qu’on attelle aux chars de Pharaon Je te compare, ô mon amie. 10Tes joues sont belles au milieu des colliers, Ton cou est beau au milieu des rangées de perles. 11Nous te ferons des colliers d’or, Avec des points d’argent. - 12Tandis que le roi est dans son entourage, Mon nard exhale son parfum. 13Mon bien-aimé est pour moi un bouquet de myrrhe, Qui repose entre mes seins. 14Mon bien-aimé est pour moi une grappe de troëne Des vignes d’En-Guédi. - 15Que tu es belle, mon amie, que tu es belle ! Tes yeux sont des colombes. - 16Que tu es beau, mon bien-aimé, que tu es aimable ! Notre lit, c’est la verdure. - 17Les solives de nos maisons sont des cèdres, Nos lambris sont des cyprès. –

1The Song of songs, which is Solomon’s. Beloved 2Let him kiss me with the kisses of his mouth; for your love is better than wine. 3Your oils have a pleasing fragrance. Your name is oil poured out, therefore the virgins love you. 4Take me away with you. Let us hurry. The king has brought me into his rooms. Friends We will be glad and rejoice in you. We will praise your love more than wine! Beloved They are right to love you. 5I am dark, but lovely, you daughters of Jerusalem, like Kedar’s tents, like Solomon’s curtains. 6Don’t stare at me because I am dark, because the sun has scorched me. My mother’s sons were angry with me. They made me keeper of the vineyards. I haven’t kept my own vineyard. 7Tell me, you whom my soul loves, where you graze your flock, where you rest them at noon; For why should I be as one who is veiled beside the flocks of your companions? Lover 8If you don’t know, most beautiful among women, follow the tracks of the sheep. Graze your young goats beside the shepherds’ tents. 9I have compared you, my love, to a steed in Pharaoh’s chariots. 10Your cheeks are beautiful with earrings, your neck with strings of jewels. 11We will make you earrings of gold, with studs of silver. Beloved 12While the king sat at his table, my perfume spread its fragrance. 13My beloved is to me a sachet of myrrh, that lies between my breasts. 14My beloved is to me a cluster of henna blossoms from the vineyards of En Gedi. Lover 15Behold, you are beautiful, my love. Behold, you are beautiful. Your eyes are doves. Beloved 16Behold, you are beautiful, my beloved, yes, pleasant; and our couch is verdant. Lover 17The beams of our house are cedars. Our rafters are firs.

1Het Hooglied, hetwelk van Salomo is. 2Hij kusse mij met de kussen Zijns monds; want Uw uitnemende liefde is beter dan wijn. 3Uw olien zijn goed tot reuk, Uw naam is een olie, die uitgestort wordt; daarom hebben U de maagden lief. 4Trek mij, wij zullen U nalopen! De Koning heeft mij gebracht in Zijn binnenkameren; wij zullen ons verheugen en in U verblijden; wij zullen Uw uitnemende liefde vermelden, meer dan den wijn; de oprechten hebben U lief. 5Ik ben zwart, doch liefelijk (gij dochteren van Jeruzalem!), gelijk de tenten van Kedar, gelijk de gordijnen van Salomo. 6Ziet mij niet aan, dat ik zwartachtig ben, omdat mij de zon heeft beschenen; de kinderen mijner moeder waren tegen mij ontstoken, zij hebben mij gezet tot een hoederin der wijngaarden. Mijn wijngaard, dien ik heb, heb ik niet gehoed. 7Zeg mij aan, Gij, Dien mijn ziel liefheeft, waar Gij weidt, waar Gij de kudde legert in den middag; want waarom zou ik zijn als een, die zich bedekt bij de kudden Uwer metgezellen? 8Indien gij het niet weet, o gij schoonste onder de vrouwen! zo ga uit op de voetstappen der schapen, en weid uw geiten bij de woningen der herderen. 9Mijn vriendin! Ik vergelijk u bij de paarden aan de wagens van Farao. 10Uw wangen zijn liefelijk in de spangen, uw hals in de parelsnoeren. 11Wij zullen u gouden spangen maken, met zilveren stipjes. 12Terwijl de Koning aan Zijn ronde tafel is, geeft mijn nardus zijn reuk. 13Mijn Liefste is mij een bundeltje mirre, dat tussen mijn borsten vernacht. 14Mijn Liefste is mij een tros van Cyprus, in de wijngaarden van En-gedi. 15Zie, gij zijt schoon, Mijn vriendin! Zie, gij zijt schoon; uw ogen zijn duiven ogen. 16Zie, gij zijt schoon, mijn Liefste, ja, liefelijk; ook groent onze bedstede. 17De balken onzer huizen zijn cederen, onze galerijen zijn cypressen.